Het verhaal Corina Hameete van den Bos- ZorgThuis

Een zorgaanvraag vanuit het ziekenhuis. De prognose van deze mevrouw was slecht. Ze had één dochter die was overleden en waarover zij niet wilde praten. Ik belde haar op en gelijk vielen haar directheid en humor op. ‘Dood ga ik toch, dus wat heeft het nog voor zin dat jullie komen?’ Tsja... Ze deed veel zelf, geholpen door haar man. Andere hulp wimpelde ze af. Ze praatte liever over vrolijke zaken tijdens mijn wekelijkse bezoeken om te kijken hoe de situatie was. In juli zaten we in de tuin en ik vertelde over de diplomering van mijn dochter. Ze vroeg of ik daar foto’s van had. Ik liet een foto zien en spontaan begon ze te vertellen over haar dochter. Ik hoorde het muisstil aan. ‘Tijd voor een wijntje’, riep ze na afloop. Dilemma, want drinken onder werktijd kan natuurlijk niet. ‘Meid, ik ga toch dood dus kan het aan niemand doorvertellen hoor!’ En zo proostten we op het leven en dronken we samen een wijntje. Na een ziekenhuisopname keerde ze huiswaarts. Ik friste haar gezicht en handen een beetje op. ‘Eindelijk mag ik je een beetje zorg bieden’, fluisterde ik haar toe. Een glimlach gleed over haar gezicht. Kort daarna overleed ze. Na haar overlijden, kreeg ik van haar man een fles wijn met een door haar zelfgeschreven kaartje. Vergeten doe ik haar nooit, elke cliënt blijft uniek. En soms moet je even van de regels afwijken wanneer de situatie hierom vraagt. Proost op dit mooie vak van wijkverpleging!
Het verhaal Corina Hameete van den Bos-  ZorgThuis

Lees meer verhalen