Het verhaal van Hanna Lionahr - Verpleeg Thuis

Enige tijd geleden was ik op weg naar een cliënt van 98 jaar. Hij woont in een flat en wil nog heel graag thuis blijven wonen. Toen ik aanbelde werd er niet opengedaan. Er schoten gelijk allerlei scenario’s door mijn hoofd. Heeft hij de bel niet gehoord? Slaapt hij nog? Of… is er iets aan de hand? “Goedemorgen, hallo, hallo!” riep ik. Maar ik kreeg geen gehoor… Uiteindelijk besloot ik met de sleutel naar binnen te gaan, voorbereid op het ergste… Niemand te bekennen binnen. Maar wat vind ik uiteindelijk in de keuken? Een gele post-it met daarop geschreven: “Dag zuster, ik ben er even niet, ik ben weg, maar leg de pillen maar op een schoteltje. Dan zie ik ze vanzelf wel en neem ik ze later in.” Fantastisch toch, een man van 98 jaar die nog zo zelfstandig is. Hij besluit er even op uit te gaan en laat dan ook nog netjes een briefje voor me achter. Dat vind ik nog eens zelfstandig thuis blijven wonen en in eigen regie!
Het verhaal van Hanna Lionahr - Verpleeg Thuis

Lees meer verhalen