Het verhaal van Hazal Gürbüz - ZorgThuis

Ik kwam als verzorgende 3IG regelmatig bij een gezin thuis. De vrouw des huizes was in de zestig en ernstig ziek. Ze had niet lang meer te leven. Ze woonde daar met haar man en twee kinderen. De familie had nooit echt behoefte aan een gesprek of praatje. Ze stonden in een soort overlevingsstand en dat is prima, dat accepteer je gewoon. Op een dag was ik mijn cliënt aan het verzorgen op bed, samen met haar dochter. We hadden haar gewassen, aangekleed, lakens verschoond en toevallig kwam ook de huisarts even een kijkje nemen. Het was tweede paasdag en de hele familie was aanwezig. Ik had mijn linkerarm onder het hoofd van de moeder om haar nog even goed te leggen en haar dochter was bezig met de dekens. Op dat moment begon de moeder anders te ademen en opeens stopte het. Dochter en ik keken elkaar aan en we wisten het allebei zeker. Dit was het. Ik had het idee dat de moeder echt heeft gedacht: ‘Het is goed zo, ik mag nu gaan’. De familie gaf mij opeens een knuffel en omhelsde mij. Ik vond dit een mooi en onvergetelijk moment.
Het verhaal van Hazal Gürbüz - ZorgThuis

Lees meer verhalen